หลังจากที่พวกเขาเข้ามาในบริษัทที่ยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการและเปิดไฟได้ไม่นาน กรรมการผู้จัดการคิมก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เมื่อเห็นกรรมการผู้จัดการคิมที่มักจะใส่ใจตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่เสมอโผล่มาในสภาพสวมชุดออกกำลังกายและสวมหมวกปิดหน้า หัวหน้าทีมชาก็เข้าใจถึงความตึงเครียดของสถานการณ์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
“อินซอบรออยู่ตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ”
กรรมการผู้จัดการคิมพูดกับอินซอบก่อนจะเดินข้ามทางเดินเข้าห้องตัวเองไป ตามด้วยหัวหน้าทีมชากับอีอูยอน
กรรมการผู้จัดการคิมหมุนตัวกลับมาทันทีที่แน่ใจแล้วว่าประตูห้องกรรมการผู้จัดการถูกปิดลงแล้ว
“อีอูยอน นายใช่ไหม”
“พูดถึงเรื่องอะไรอยู่เหรอครับ”
อีอูยอนนั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าเป็นเชิงถามว่า ‘คุณหมายความว่าไง’
“ถ้าไม่ใช่นายแล้วจะเป็นใครได้อีก ทำไมจู่ๆ คังยองโมถึงถูกโจมตีจากทางด้านหลังล่ะ”
“ไม่รู้สิครับ เขาอาจจะถูกโจรทำร้ายก็ได้นี่ครับ”
อีอูยอนตอบราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญ นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาปกติที่ควรจะแสดงออกมาเมื่อได้ยินว่าเพื่อนนักแสดงที่ถ่ายละครด้วยกันถูกทำร้าย และกำลังนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยหนัก ต่อให้เป็นแค่คำพูดที่ไร้ความรู้สึกร่วม แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้แสดงความห่วงใยต่อคังยอ
