งโมออกมาจากปากเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“โจรจะบ้าถึงขนาดทำร้ายดาราตรงใจกลางเมืองเลยเหรอ”
“ก็อาจจะเป็นโจรที่บ้าก็ได้นะครับ”
อีอูยอนแสยะยิ้ม
“คังยองโมทำให้นายหัวร้อนหรือเปล่า”
กรรมการผู้จัดการคิมถามอย่างตรงไปตรงมา
“รุ่นพี่คังยองโมก็มีฝีมือในการทำให้คนหัวร้อนอยู่แล้วนี่ครับ”
“นั่นก็ใช่… งั้นเหรอ นายทำแบบนั้นเพราะหมอนั่นแย่งเอาศักดิ์ศรีของนายไปใช่ไหม ฉันก็บอกนายแล้วว่านายอาจจะรู้สึกไม่ชอบคังยองโมนิดหน่อย ใช่ไหม”
กรรมการผู้จัดการคิมทำเป็นเกลี้ยกล่อมอีอูยอนก่อนที่เรื่องราวจะใหญ่โตขึ้นพลางคิดในใจว่าเขาจะต้องจัดการให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม
“ระหว่างที่แสดงเขามีน้ำลายกระเด็นเยอะมากเลยนะครับ แล้วก็เหมือนจะมีกลิ่นปากนิดหน่อยด้วย นิสัยก็ไม่ดี ชอบทำเหมือนตัวเองเก่งซะเหลือเกิน แถมยังห่วยแตกด้วย”
เมื่อเห็นอีอูยอนใช้นิ้วนับข้อเสียของคังยองโมให้ดูทีละนิ้วสองนิ้ว กรรมการผู้จัดการคิมก็พยายามตอบรับคำพูดของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“อะ โอเค ฉันเข้าใจแล้ว เรื่องที่คังยองโมนิสัยไม่ดีฉันเองก็รู้เหมือนกัน เพราะแบบนั้นพวกนายก็เลยทะเลาะกันจนกลายเป็นแบบนี้ เพราะนายเกิดของขึ้นขึ้นมาเหรอ ว่าไง?”
“ทะเลาะอะไรล่ะค
