มือนนึกอะไรขึ้นได้
“ไม่ต้องเก็บปากกานะครับ ยังไงคุณก็ต้องเซ็นชื่ออยู่แล้ว”
“เซ็นชื่อเหรอครับ”
“ก็เซ็นชื่อในเอกสารสัญญาไงครับ คุณได้ลองคิดดูหรือยังครับ”
“ครับ? อ๋อ…!”
อินซอบมัวแต่ตะลึงจนเผลอปล่อยกองเอกสารที่กำลังถืออยู่ ขณะที่เก็บเอกสารที่กระจายอยู่ทั่วพื้น เขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะไม่สบตากับอีอูยอน อีอูยอนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตกอยู่ตรงปลายเท้าของตนยื่นให้อินซอบ
“ยังคิดอยู่อีกเหรอครับ”
“…ครับ”
“มีอะไรที่จำเป็นต้องคิดให้รอบคอบเหรอครับ หรือว่าคุณไม่พอใจกับสัญญา งั้นเราเพิ่มรายได้ต่อปีให้เขาอีกหน่อยเถอะครับ”
“ว่าไงนะ”
คราวนี้เป็นกรรมการผู้จัดการคิมที่ตะโกนด้วยความตกใจ เงื่อนไขในสัญญา 3 ปีที่เขียนขึ้นตามความต้องการของอีอูยอนดีพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นข้อยกเว้น แม้กระทั่งหัวหน้าทีมชาเองยังถึงขั้นเดาะลิ้นพลางพูดว่า ‘อย่าให้ใครเห็นน่าจะดีกว่า’ หลังจากที่เห็นรายได้ต่อปีที่ถูกเขียนไว้ในนั้น
อีอูยอนเริ่มการโฆษณาแฝงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทันทีที่ความตกใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกรรมการผู้จัดการคิม
“กรรมการผู้จัดการครับ ถ้าเราสามารถเก็บคนดีๆ เอาไว้ข้างตัวได้ เรื่องเงินจะเป็นปัญหาเหรอครับ”
แถมยังเป็นคนที่