อูยอนเพื่อรวบรวมข้อมูลของอีกฝ่าย แม้จะเหนื่อยกาย แต่เขากลับรู้สึกสบายใจมากกว่า การที่ต้องคอยอยู่ข้างอีกฝ่าย พูดคุยกัน และรักษาความสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างกันเอาไว้เป็นความลำบากที่ใหญ่หลวงที่สุดสำหรับอินซอบ เขาต้องคอยเฝ้ามองด้วยความหวาดผวาอยู่ตลอดเวลาว่าอีกฝ่ายจะจำเขาได้หรือไม่ หรือจะรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาหรือเปล่า ยิ่งไปกว่านั้นการที่ต้องมารับรู้ด้วยตัวเองว่าความรู้สึกที่มีต่ออีอูยอนค่อยๆ เปลี่ยนไปทำให้เขารู้สึกหดหู่อย่างรุนแรงเกินกว่าที่จะทนได้
“ทุกอย่างจบแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างได้จบลงแล้ว แค่ยื่นรูปนี้ให้หนังสือพิมพ์ก็พอ ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้ฉัน…ฮ่าๆๆๆ”
เขาหัวเราะออกมา มันน่าขำขนาดนั้นเลยหรือไง เขาไม่สามารถหยุดเสียงหัวเราะที่ระเบิดออกมาได้ง่ายๆ ชเวอินซอบหัวเราะเหมือนเป็นบ้าอยู่หน้ากระดานที่เขาทุ่มเทความพยายามทั้งหมดของตัวเองลงไปเพื่อทำขึ้น เขายังคงหัวเราะต่อไป ถ้าใครมาเห็นคงนึกกังวลว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมองของเขาหรือเปล่า
อินซอบหมดแรงจะหัวเราะต่อจึงทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ตอนนั้นเองเขาถึงได้รู้ว่าน้ำตากำลังไหล
“…ฮึก...ฮ่าๆๆ…ฮือ”
เสียงหัวเราะถูกส่งมาจากท้อง แต่เสียงร้องไห้ถูกผลักดันออกมาจากใจ เขาทำตั
