ชเวอินซอบกำลังมองรูปถ่ายใบหนึ่งที่วันนี้เขาถ่ายได้ราวกับเป็นปาฏิหาริย์ การที่ตนสามารถยืนอยู่ที่นั่นในเวลานั้นได้เป็นทั้งปาฏิหาริย์และความโชคดี แต่เขาไม่อาจดีใจกับความโชคดีจนน่ากลัวที่เข้ามาหาได้อย่างเต็มที่
แม้จะเป็นคนที่เขาเกลียดอย่างสุดซึ้ง เขาก็ไม่ได้รู้สึกยินดีกับการที่ฝ่ายนั้นล้มลงไปทั้งเลือดโซมกายเลยสักนิด อินซอบหาโทรศัพท์สาธารณะที่อยู่ใกล้ๆ และโทรศัพท์แจ้ง 119[2] เมื่อเขาแน่ใจแล้วว่าคนที่นอนกองอยู่บนพื้นคือคังยองโม อินซอบแกล้งทำเป็นคนที่เดินผ่านมา และโทรศัพท์แจ้งโดยไม่เปิดเผยชื่อ เมื่อแจ้งเสร็จอินซอบก็ไปหลบอยู่หลังซอย หลังจากที่เขาแน่ใจว่ารถฉุกเฉินมารับคังยองโมไปแล้ว เขาจึงออกจากตรงนี้
เขาจงใจเดินอยู่สักพักก่อนจะขึ้นรถเมล์กลับบ้าน เขาต่อโทรศัพท์มือถือเข้ากับคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบรูปทันทีที่กลับถึงบ้าน เขาถ่ายได้ชัดถึงขนาดที่ใครๆ ก็สามารถรู้ได้ในแวบเดียวว่าคนที่อยู่ในรูปคืออีอูยอน
อีอูยอนในรูปกำลังโยนกระเป๋าสตางค์ทิ้งตรงหน้าซอยด้วยใบหน้าเรียบเฉย ถ้าเคสนี้ถูกส่งให้ตำรวจ ตำรวจก็ต้องตรวจสอบกระเป๋าสตางค์ที่ตกอยู่อย่างแน่นอน ดังนั้นรูปถ่ายใบนี้จึงนับเป็นหลักฐานที่แม้อีกฝ่ายจะปฏ
