เร็วเข้า”
แม้แต่แม่ของปีเตอร์ก็ยังชี้นิ้วสั่งให้เขารีบอ่านส่วนต่อไปของจดหมายด้วยสีหน้าตื่นเต้น ปีเตอร์อ่านจดหมายอย่างตะกุกตะกัก
“เราได้อ่านต้นฉบับของท่านเรียบร้อยแล้ว ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ นิยายของท่านได้รับรางวัลในสาขาเรื่องสั้นในงานนิทรรศรวมผลงานครั้งนี้…”
ตาของปีเตอร์เบิกกว้าง เขาไล่สายตาอ่านเนื้อหาในจดหมายอย่างรวดเร็วอีกครั้ง เขาเช็กชื่อที่เขียนอยู่บนซองจดหมายด้วย ถูกต้องแล้ว จดหมายฉบับนี้เป็นจดหมายถึงตนอย่างแน่นอน แต่เขาจำไม่ได้เลยว่าตนได้ส่งต้นฉบับไปที่หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ด้วย
“ลูกเขียนนิยายเหรอ แล้วนิยายเรื่องนั้นก็ได้รับรางวัลด้วยเหรอ”
แม่ที่ไม่รู้ความจริงว่าลูกชายเขียนหนังสือเอ่ยถามด้วยความตกใจ
“ก็เขียนนะครับ…แต่ผมว่าผมไม่เคยส่งต้นฉบับไปที่นี่…”
ต้องมีอะไรบางอย่างผิดพลาดแน่นอน ปีเตอร์คิดว่าอาจมีความผิดพลาดจนทำให้จดหมายถูกส่งมาผิดก็ได้ ตอนนั้นเองเจนนี่ก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ฉันส่งไปเองแหละ”
“ว่าไงนะ”
“ก็สำนักพิมพ์นั้นไม่ยอมติดต่อกลับมานี่นา ฉันก็เลยลองส่งไปที่หนังสือพิมพ์ดู เพราะฉันเห็นว่าจะมีการจัดนิทรรศการรวมผลงานการเขียนนิยายในหนังสือพิมพ์น่ะ อืม ถึงความจริงฉันจะไม่ได้อ่าน
