ร์ก็ได้รู้แล้วว่าคนที่รองคอของเขาไว้ไม่ใช่เมลินดา ขณะเดียวกันเขาก็ปล่อยแขนเสื้อที่คว้าเอาไว้เหมือนกับสะบัดออก
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
คราวนี้น้ำเสียงนุ่มนวลของเด็กหนุ่มถูกส่งมาทางปีเตอร์ หัวใจที่ทำให้สงบลงได้อย่างยากลำบากเริ่มเต้นตึกตักอีกครั้ง
“ยาที่หยิบออกมาจากกระเป๋าถูกใช่ไหมครับ”
“…ครับ”
แม้จะตอบคำถามแต่ปีเตอร์ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา เขาอายที่ตัวเองล้มตรงหน้าอีกฝ่ายมากกว่าความจริงที่ว่าตนล้มบนถนนเสียอีก
“ลุกไหวไหมครับ”
ฟิลลิปถามอีกครั้ง ทันทีที่ปีเตอร์พยักหน้า ฟิลลิปก็เพิ่มแรงไปที่มือที่รองคอของเขาไว้และช่วยพยุงเข้าขึ้น เมลินดาช่วยหยิบข้าวของที่หล่นออกมาใส่เข้าไปในกระเป๋าให้อีกครั้ง สายตาของฟิลลิปที่มองหญิงสาวที่ทั้งสวยและใจดีนั้นอบอุ่นมาก เขาช่วยปัดฝุ่นที่ติดเสื้อของเมลินดาให้พร้อมกับถามเธออย่างอ่อนโยนอีกครั้งว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า
“อื้อ ฉันไม่เป็นอะไร”
“ก็ฉันเป็นห่วงนี่นา ฉันวิ่งมาหาเพราะเธอล้มเลยนะ”
ปีเตอร์มองภาพของคนสองคนที่กำลังคุยกันอย่างอ่อนโยนอย่างเหม่อลอย ภาพของคนสองคนที่แค่ยืนข้างกันเฉยๆ ก็มีพลังที่งดงามเหลือล้นดึงดูดสายตาของคนที่ผ่านไปมา ปีเตอร์คิดว่าพวกเขา
