อินซอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าในระหว่างที่ลงจากรถไฟใต้ดินมารอรถเมล์ระยะใกล้ พอมองนาฬิกาแล้วเขาก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาที่บ้านของเขาที่อเมริกากำลังเตรียมกินข้าวเช้า ถึงวันนี้จะไม่ใช่วันที่เขาสัญญาว่าจะโทรศัพท์ไป แต่เขาก็ยังต่อสายไปอยู่ดี หลังจากได้ยินเสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังอยู่ไม่กี่ครั้ง เสียงของแม่ที่ยังไม่ตื่นนอนดีก็ดังออกมาจากอีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์
[ปีเตอร์เหรอ]
“…”
วินาทีที่ได้ยินเสียงของแม่ ความอุ่นร้อนก็ตีตื้นขึ้นมาตามลำคอ
[ปีเตอร์? ปีเตอร์? ลูก ได้ยินไหม]
“ได้ยินครับ”
เขาตอบกลับไปอย่างยากลำบาก
[ตกใจหมดเลย ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้ดึกแล้วไม่ใช่เหรอ งานเหนื่อยหรือเปล่า กินข้าวครบทุกมื้อไหม]
อินซอบนึกถึงเนื้อหาในนิตยสารที่เขาสมัครสมาชิกไว้เพื่อเรียนเกี่ยวกับวัฒนธรรมเกาหลีก่อนหน้านี้ ในนิตยสารเขียนไว้ว่า ‘กินข้าวหรือยัง เป็นคำถามที่แม่ชาวเกาหลีมักจะถามเวลาคุยโทรศัพท์กับลูก คำถามเหล่านั้นไม่ได้มีแค่ตอนกินข้าวเท่านั้น แต่ยังมีการถามว่าดึกหรือรุ่งสางแล้วไม่ใช่เหรอเหมือนเป็นการกล่าวคำทักทายอีกด้วย’
ชเวอินซอบคิดว่านั่นไม่ใช่วัฒนธรรมของเกาหลีอย่างแน่นอน แม่ของเขามักจะถามเขาอย่างเป็นห่วงทุก
