ครั้งที่คุยโทรศัพท์กันว่าช่วงนี้เขากินอะไร เขาสบายดีไหม หรือว่าเขากินอาหารครบทุกมื้อหรือเปล่า อินซอบตอบว่า ‘แน่นอนสิครับ’ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงป้ายรถเมล์
[ว่าแต่ทำไมถึงโทรมาตอนนี้ล่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า]
“เปล่าครับ ผมสบายดี ผมโทรมาเพราะอยากได้ยินเสียงเฉยๆ”
อินซอบบอกว่าจะโทรศัพท์มาหาแค่สามวันครั้ง และเขาจะไม่ทำมากกว่านั้นหลังจากที่มาที่เกาหลี แม้เขาจะสัญญากับพ่อแบบนั้น แต่มันก็เป็นกฎที่เขาตั้งขึ้นมาด้วยตัวเอง เพราะถ้าเขาโทรศัพท์ไปหาบ่อยๆ มันจะทำให้เขาใจไม่แข็งพอ
[ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม]
แม่ถามอย่างเป็นห่วง เพราะสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของลูกชายไม่ค่อยดี
“ไม่มีเรื่องอะไรเลยครับ แล้วทุกคนสบายดีไหม”
[แน่นอน พ่อนอนอยู่ข้างๆ เนี่ย จะคุยกับพ่อไหมล่ะ]
“ไม่ล่ะครับ พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่ผมจะต้องโทรหาอยู่แล้ว ไว้ค่อยคุยตอนนั้นก็ได้ครับ ผมโทรมาเพราะ…อยากได้ยินเสียงแม่เฉยๆ”
แม้จะไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือด แต่อินซอบก็ไม่เคยคิดว่าแม่ของตนไม่ใช่แม่แท้ๆ เลยสักครั้ง เธอรักและปฏิบัติกับอินซอบและลูกที่เธอคลอดออกมาเองอย่างเท่าเทียมกัน การมีอยู่ของแม่เป็นเหมือนเครื่องปลอบใจอินซอบในตอนนี้
“แม่ครับ”
อิยซอบหย
