ุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มพูด
“ผมจะได้กลับไปที่อเมริกาอีกไหมครับ”
[แน่นอนสิ ก็บ้านของลูกอยู่ที่นี่นี่นา ถ้าอยากมาก็กลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ มาได้ทุกเมื่อเลย]
น้ำตาที่อินซอบกลั้นไว้อย่างยากลำบากค่อยๆ ไหล เพราะน้ำเสียงที่อบอุ่นของแม่ ที่ที่เขาถูกต่อยเจ็บแปลบและปวด เขาไม่สามารถทนได้เพราะมันปวดมากๆ เขาอยากจะวิ่งไปที่สนามบินอินชอนและซื้อตั๋วเครื่องบินกลับอเมริกาซะเดี๋ยวนี้เลย
คนที่กำลังรอรถเมล์อยู่ข้างๆ เหลือบมองและจ้องอินซอบ มันต้องดึงดูดสายตาคนอยู่แล้วล่ะ เพราะผู้ชายที่กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วกำลังร้องไห้
[ถ้าเหนื่อยก็กลับมาตอนนี้เลย ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม]
“ผมต้องไปแล้วครับ ไว้พรุ่งนี้ผมจะโทรหาใหม่นะครับ รักนะครับ”
อินซอบบอกลาก่อนจะกดวางโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ถ้าคุยโทรศัพท์ต่อไปเรื่อยๆ เขาอาจจะร้องไห้งอแงพร้อมกับพูดเรื่องที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้ออกมาจนหมดเลยก็ได้
ไม่ได้ ทำใจให้สงบซะ วันนี้เรากลับไปที่บ้าน อาบน้ำอุ่นๆ รดน้ำให้เคทจากนั้นก็อ่านหนังสือที่ชอบกันเถอะ ถ้าทำแบบนั้นความรู้สึกก็จะดีขึ้นเอง
“ดีแล้ว เราจะต้องไม่เป็นอะไร”
อินซอบใช้ฝ่ามือเช็ดน้ำตาก่อนจะเก
