็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋า
“อะ…”
เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองเอากุญแจรถตู้กลับมาด้วย หัวหน้าทีมชาต้องการกุญแจเพื่อที่จะมาเอารถตู้ในวันพรุ่งนี้ เขาจะต้องฝากมันไว้ที่ป้อนยามของลานจอดรถ แต่เขาดันรีบร้อนออกมาจนหยิบติดมือมาด้วย
ชเวอินซอบลุกขึ้นและเดินไปที่ทางเข้าสถานีรถไฟฟ้าอีกครั้ง เขาเดินกลับไปตามทางที่มาพร้อมกับคิดว่าเขาจะต้องทำอย่างไรต่อไปดี
ตามที่วางแผนไว้เขาจะต้องโดนไล่ออกในอีกครึ่งเดือน และเอาข่าวคาวๆ ของอีอูยอนกลับไปที่อเมริกา และหลังจากที่กลับไปแล้วเขาจะต้องส่งจดหมายสนเท่ห์ให้กับหนังสือพิมพ์จากที่นั่น เขาตั้งใจว่าจะจบทุกอย่างให้ได้ในนั้น แต่มาตอนนี้เขาไม่แน่ใจเหมือนกันว่าควรจะเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการระยะเวลาสามปีกับอีอูยอนดีไหม เขาไม่มีความมั่นใจพอที่จะทนอยู่ข้างๆ อีอูยอนได้นานขนาดนั้น
แล้วต้องทำยังไงล่ะ ถ้ากลับไปแบบนี้ เขาก็ไม่มีหน้าจะไปเจอเจนนี่ เขาไม่มีความมั่นใจที่จะอยู่ข้างๆ อีอูยอน และเขาก็คิดถึงครอบครัวด้วย เขาอยากพึ่งพิงใครสักคน หัวใจของเขาค่อยๆ อ่อนแอลงเรื่อยๆ
“กลับไปเลยดีไหมนะ…”
อินซอบลองบ่นเบาๆ ในขณะที่เดินผ่านช่องแตะตั๋วของรถไฟฟ้า
ใจที่อยากจะกลับอเมริกานั้นเพิ่มมากขึ้น
