ผู้จัดการคิมที่พูดเหมือนกับปรับทุกข์ว่ามันยากมากที่จะหาคนที่เพียบพร้อมในการทำการตลาดเรื่องภาพลักษณ์ได้เท่ากับอีอูยอน แม้อีอูยอนจะสามารถทำเรื่องผิดพลาดได้ เพราะยังไงเขาก็เป็นมนุษย์ แต่ปัญหาก็คือเปอร์เซ็นต์ที่มันจะเป็นจริงภายในหนึ่งเดือนครึ่งแทบจะเป็นศูนย์
“คงกลับบ้านไปแล้วมั้ง”
อินซอบหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา เขาได้ยินว่าการกินเลี้ยงจะเลิกไว เพราะพรุ่งนี้มีถ่ายกันตั้งแต่เช้ามืด บรรยากาศเหมือนกับพวกเขาจะเลิกเมื่อทุกคนกินอาหารและเหล้ากันอย่างพอประมาณแล้ว อันที่จริงเขาบอกว่าตนจะอยู่จนจบ แต่เพราะอีอูยอนบอกให้เขากลับไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาก็เลยทำได้แค่ออกมาจากรถ
ถ้าเขากลับไปถึงหลังจากที่ทุกคนกินเสร็จแล้วก็คงดี เพราะเขาไม่อยากเจอทั้งคังยองโมและผู้จัดการส่วนตัวของอีกฝ่าย แม้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเจอหน้ากันที่กองถ่าย แต่วันนี้เขาไม่อยากเจอโดยเด็ดขาด
อินซอบหวังว่าพวกเขาคงจะเลิกรวมตัวกันแล้วในขณะที่เดินไปตามทาง ร้านอาหารที่จัดงานเลี้ยงวันนี้อยู่ในพื้นที่ที่เงียบสงบที่ต้องเดินเข้าไปสักพักในย่านที่มีผู้คนคับคั่ง ยิ่งเขาเดินเข้าไปเท่าไร คนก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
“อยู่แถวๆ นี้หรือเปล่านะ”
ชเวอินซอบห
