ันมองไปรอบๆ การหาทางโดยที่ไม่ค่อยมีป้ายที่ติดไฟเอาไว้ในที่มืดๆ แบบนี้ยากกว่าที่คิด เขามั่นใจว่าตรงนี้มีร้านดอกไม้กับร้านกาแฟตั้งอยู่ข้างกัน…
เขานึกถึงทางที่เข้ามาก่อนหน้านี้พร้อมกับพยายามมองไปรอบๆ จากนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นรถเบนท์ลีย์สีเงิน พอดูป้ายทะเบียนก็พบว่ามันเป็นรถของคังยองโมจริงๆ
“…”
เขานิ่วหน้าขึ้นมาโดยอัตโนมัติเมื่อคิดว่าคังยองโมอาจจะอยู่แถวๆ นี้ แม้เขาจะอยู่มาได้ไม่นาน แต่นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่เขาเจอคนที่นิสัยแย่ขนาดนี้ ถ้างานของเขาคือการขุดคุ้ยข้อเสียของคังยองโมและบอกให้โลกรู้จะดีกว่าไหมนะ อย่าว่าแต่ระยะเวลาเป็นเดือนเลย เขาน่าจะรวบรวมหลักฐานได้เต็มที่ในเวลาไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ด้วยซ้ำ
อินซอบคิดว่าคังยองโมจะอยู่ในรถหรือเปล่า และจงใจหมุนเท้าไปทางด้านในของซอยที่ไม่ใช่ทางด้านนั้น ถ้าไปทางนี้เขาจะต้องเดินไปอีกสักพักหนึ่ง แต่เขาก็คิดว่ามันดีกว่าการที่ต้องเผชิญหน้ากับคังยองโมในที่ที่ไม่ค่อยมีคน
เขาเรียกว่าไม่ได้หลบขี้เพราะกลัว แต่หลบเพราะมันสกปรกหรือเปล่านะ
“คังยองโมเป็นขี้”
พอเขาพูดแบบนั้นออกมา เขาก็รู้สึกว่าตัวเองอารมณ์ดีขึ้น ชเวอินซอบพูดว่า ‘ขี้’ อีกสองสามครั้ง
