ังตัวหน่อยสิครับ”
“ครับ”
“วันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมกลับแท็กซี่ก็ได้ ส่วนรถเดี๋ยวผมบอกหัวหน้าทีมชาเองครับ”
“ไม่ครับ ผมไม่เป็นไร”
ตาของอีอูยอนโค้งอย่างนุ่มนวล
“กลับไปเถอะครับ”
น้ำเสียงนั้นเฉียบขนาดจนใครๆ ก็สามารถรู้ได้ว่านั่นเป็นคำสั่งไม่ใช่การแนะนำ ชเวอินซอบพยักหน้าอย่างไม่สามารถทำอะไรได้