เขาได้ยินต่อมากลับทำให้หัวใจของเขาตกลงไปที่ตาตุ่ม
“ว่าแต่ใครทำให้เป็นแบบนั้นเหรอครับ”
“ครับ?”
“หน้าน่ะครับ”
“ผะ ผมล้มครับ”
อีอูยอนเอื้อมมือผ่านกระจกรถเข้ามาด้านใน มือขาวๆ ที่เข้ามาใกล้ๆ ในความมืดนั้นน่าสยองขวัญ อินซอบเอนตัวไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว แต่อีกฝ่ายกลับจับคางของเขาไว้ อีอูยอนมองหน้าเขาอย่างละเอียดราวกับพิจารณาสิ่งของและพึมพำเหมือนพูดคนเดียว
“เป็นไปได้เหรอครับที่จะเป็นแผลแบบนี้เพราะล้ม”
“…”
“เหมือนถูกใครต่อยมาเลยหรือเปล่าครับ”
ชเวอินซอบลังเลอยู่พักหนึ่งว่าเขาจะพูดถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับคังยองโมดีหรือเปล่า แต่เขาก็ปิดปากเงียบและส่ายหน้า
“ผมล้มครับ ผมลื่นล้มที่บันไดเลยเป็นแบบนี้น่ะครับ”
อีอูยอนใช้มืออีกข้างกุมแก้มอินซอบเอาไว้ อินซอบทำตาโต เพราะรู้สึกถึงฝ่ามือเย็นๆ ของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน
อีอูยอนที่มีใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่เสมอหรี่ตาและพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว
“ผมอารมณ์ไม่ดีเลยครับที่คุณบาดเจ็บบ่อยๆ”
“ครับ?”
“ผมบอกว่าผมอารมณ์ไม่ดี”
ชเวอินซอบพูดว่าขอโทษครับอย่างตะกุกตะกักด้วยความเคยชิน เพราะเขาไม่รู้ว่าควรจะต้องตอบว่าอะไรก่อนที่จะพูดคำขอโทษกลับไป
“ถ้าคิดที่จะขอโทษก็ระว
