แค่เกลียดความไร้ความสามารถของตัวเองที่สุดท้ายก็ไม่สามารถแก้ปัญหาอะไรได้ และทำได้แค่ยอมแพ้ สิ่งที่ผู้ชายที่โตแล้วทำได้มากที่สุดคือการเก็บตัวอยู่ในรถและบีบน้ำตาน่ะเหรอ
กลับไปดีไหมนะ เรากลับอเมริกาไปเลยดีไหม แต่เราจะทิ้งทุกอย่างกลับอเมริกาและใช้ชีวิตด้วยการเฝ้าหลุมศพของเจนนี่เป็นการไถ่บาปไปชั่วชีวิตไม่ได้หรือเปล่า
“เจนนี่…”
อินซอบเรียกชื่อที่ไม่มีทางตอบกลับมาพลางหลับตาลง
“เจนนี่ เจนนี่ เจนนี่ เจนนี่ เจนนี่…คิดถึงจัง เพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน”
ตอนนั้นเองใครบางคนก็กระจกรถ อินซอบตกใจและลุกขึ้นพร้อมกับลดกระจกลง
“เดี๋ยวผมจะเลื่อนรถให้…”
เขาพูดแบบนั้น เพราะมันไม่มีที่จอดรถจนเขาต้องจอดซ้อนคัน แต่คนที่มองตนอยู่ด้านนอกกลับเป็นคนที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขา
“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ”
“…ผมเหนื่อยครับ”
ชเวอินซอบคิดว่าโชคดีแล้วที่เขาไม่เปิดไฟในรถ แสงไฟสลัวๆ ของลานจอดรถทำให้ไม่สามารถมองเห็นแผลบนหน้าของเขาได้อย่างละเอียด
“นั่นสินะครับ ช่วงนี้ไม่ได้นอนเลยนี่นะ ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากนอนข้างๆ เหมือนกันครับ”
อินซอบมองท่าทางของอีอูยอนที่ยิ้มอย่างเป็นปกติพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่คำพูดที่
