ทันทีที่เข้ามาในร้านชเวอินซอบก็คิดว่าจำเป็นต้องใช้เงินทั้งหมดเท่าไรกันแน่ในการเช่าสถานที่นี้ทั้งหมด เขามองไปรอบๆ ด้วยใบหน้าตกตะลึง แสงไฟที่สมบูรณ์แบบและการตกแต่งภายในที่ใช้สีดำเป็นพื้นและเน้นจุดสำคัญด้วยการแซมสีน้ำเงินเอาไว้บ้างให้ความรู้สึกทันสมัย แค่บรรยากาศอย่างเดียวก็เหนือชั้นแล้ว อินซอบคิดว่าเขาไม่ควรจะมาที่นี่หรือเปล่า
“เชิญครับ พวกเขารออยู่ด้านในแล้วครับ”
พนักงานต้อนรับพาพวกเขาเข้าไปในร้าน
“มาแล้วเหรอคะ”
“ไม่เป็นไรแล้วเหรอคะ”
คนที่มาถึงก่อนต้อนรับคนทั้งคู่ด้วยความยินดีก่อนจะพูดคุยด้วย
“ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ แต่ผมไม่เป็นไรแล้วครับ”
อินซอบตอบอย่างมีมารยาทก่อนจะนั่งลงตรงที่นั่งที่อยู่ในมุมสุดทางฝั่งประตู แม้หลายๆ คนจะโบกมือชวนให้เขาเข้าไปข้างใน แต่เขาก็ส่ายหน้าและบอกว่าไม่เป็นไร คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่เป็นนักแสดงอย่างที่หัวหน้าทีมชาพูด และก็มีพวกสตาฟ เช่น ผู้กำกับกล้อง ผู้กำกับแสง ผู้กำกับการแสดง และผู้กำกับฉากแอคชั่นรวมอยู่บ้าง อินซอบรู้ได้ทันทีเลยว่าการที่ตนได้มาที่นี่ในวันนี้เป็นการขอโทษเกี่ยวกับนิ้วที่หักของเขา
…การนิ้วหักเนี่ยมันสำคัญมากเลยเหรอ ม้าที่ล้มด้วยกันตอนนั้นก็ขาหักเห
