มือนกัน แต่อย่าว่าแต่จะได้รับคำขอโทษเลย มันกลับถูกการุณยฆาตด้วยซ้ำ
ชเวอินซอบนั่งคอตกอยู่คนเดียวอย่างเศร้าสร้อย สัญญาณที่บอกให้รู้ว่ามีใครบางคนกำลังนั่งลงข้างๆ ทำให้อินซอบเอาแต่มองแก้วน้ำเงียบๆ
“เจ็บมือเหรอครับ”
“…?”
“ผมพากลับบ้านไหมครับ”
เป็นอีอูยอนนั่นเอง อินซอบไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมานั่งที่ประตูไม่ใช่พื้นที่ด้านใน อีอูยอนไม่ต่างอะไรกับพระเอกในงานวันนี้
“เอ๋…ทำไม…”
อินซอบไม่สามารถถามออกมาเป็นคำพูดได้ เพราะเขาสงสัยทั้งหมด คนที่นั่งอยู่ด้านในห้องกำลังมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าสงสัย
“จะได้ไปห้องน้ำได้สะดวกไงครับ”
“…”
“ทำไมเหรอครับ นั่งตรงไหนก็ได้นี่นา จะสนใจอะไรล่ะครับ”
แม้คนส่วนใหญ่จะประทับใจในจิตใจของอีอูยอนที่ไม่เหมือนกับเป็นพวกดาราดังในแวดวงนี้ แต่อินซอบกลับไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ไม่รู้ทำไมหลังจากวันนั้นเขาถึงคิดว่าอีอูยอนจงใจทำแบบนี้หรือเปล่าทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆ ตนเองด้วยวิธีแบบนี้
อันที่จริงแล้วอินซอบทรมาน ขนทั้งตัวของเขาลุกชันทุกครั้งที่แขนของอีอูยอนเฉียดโดนตัวเขา และทุกครั้งที่อีกฝ่ายก้มตัวมากระซิบที่ข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
