ยความตกใจ เพราะสัมผัสของปลายนิ้วเย็นๆ
“ยอมรับว่าเราทำอะไรไม่ได้จะดีกว่านะครับ”
“…”
“เราทำอะไรไม่ได้แล้วครับ เพราะเรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาที่เรามีอำนาจตัดสินใจหรือเลือกอะไรได้”
เขาสัมผัสความรู้สึกในน้ำเสียงของอีอูยอนที่พูดต่ออย่างใจเย็นไม่ได้เลย มันไม่ใช่น้ำเสียงที่เสียดแทงจิตใจคนอื่นพร้อมรอยยิ้มพราย หรือน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นมีมารยาท หรืออ่อนโยนเหมือนในยามปกติ
เอาแล้ว หัวหน้าทีมชาคิดก่อนจะเหลือบมองอีอูยอนผ่านกระจกมองหลัง ทันทีที่สบตากันในกระจก อีอูยอนก็ขยิบตาให้อย่างขี้เล่น
…ฉันเกลียดเจ้านั่นจริงๆ
หัวหน้าทีมชารู้สึกขนลุกเหมือนกับเห็นสิ่งที่ไม่ควรจะเห็นก่อนจะขับรถต่อไป
“งั้นวันนี้ก็คงจะดื่มกันจนดึกเลยสินะครับ ให้ผมรออยู่แถวๆ นี้ดีไหมครับ”
หัวหน้าทีมชารู้ว่าอินซอบจิตใจห่อเหี่ยวเพราะเรื่องม้า เขาจึงจงใจถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“หัวหน้าทีมกลับบ้านไปเลยก็ได้ครับ เดี๋ยวผมขับรถเอง”
อินซอบไม่รู้สึกอยากดื่มเหล้า
“เฮ้ย ยังเกินตัวไปน่า วันนี้คุณอินซอบเองก็ดื่มให้อารมณ์ดีขึ้นหน่อยสิ ถ้าดูจากการที่ผู้กำกับบอกให้พาคุณอินซอบมาด้วย ก็ดูเหมือนเขาอยากจะเลี้ยงเหล้าคุณมากอยู่นะ ฉันเองก็อยากกินเหล้าฟรี
