ห้ามหย่านะ ไม่สิ อย่าแต่งงานเชียวนะ อยู่คนเดียวพอ เพราะนั่นน่ะโชคดีที่สุดแล้ว”
หัวหน้าทีมชาที่พูดถึงตรงนั้นบอกว่า ‘ขอโทษนะ’ ก่อนจะพูดต่อ
“ตอนจะกลับให้เรียกคนมาขับรถแทนนะ เพราะวันนี้ฉันมีที่ที่จะต้องไป อีอูยอนทนหน่อยนะวันนี้”
หัวหน้าทีมชาส่งสายตาให้อีอูยอนที่นั่งอยู่ด้านหลัง อีอูยอนจึงใช้มือส่งสัญญาณว่า OK กลับมา หัวหน้าทีมชาจอดรถไว้ที่ลานจอดรถของร้านเหล้าย่านนนฮยอนที่จองไว้ในวันนี้ เขายื่นกุญแจรถให้อินซอบ
“ถ้าไม่อยากเรียกคนขับรถแทนก็นั่งแท็กซี่กลับนะ เข้าใจไหม”
“ครับ ขอบคุณที่มาส่งนะครับ”
อินซอบขอบคุณหัวหน้าทีมชา อีอูยอนพยักหน้าให้จากทางด้านหลังพร้อมกับบอกลา แน่นอนว่าหัวหน้าทีมชาเห็นรอยยิ้มเยาะปรากฏในดวงตาของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง
ไอ้คนเฮงซวย
พอชเวอินซอบหายเข้าไปในตัวตึก หัวหน้าทีมชาก็จับไหล่ของอีอูยอนเงียบๆ
“ทำไมถึงทำแบบนั้น”
“พูดถึงอะไรครับ”
“โทรศัพท์ไง”
อีอูยอนร้องอ๋อพลางทำตายิ้ม นั่นเป็นใบหน้าที่งดงามจนเขาต้องอุทานออกมาว่าไอ้หมอนี่หล่อชะมัดออกมาโดยอัตโนมัติอย่างแน่นอนถ้าหากไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย
“เพราะผมไม่ชอบเพลงแดนซ์ครับ”
“ว่าไงนะ”
“ลาก่อนครับ”
อีอูยอน