ิเสธว่าเปล่า แต่น้ำตากลับหยดลงมาตามคางของเขาแล้ว
แม้จะแค่ครู่เดียว แต่เขาก็เกลียดตัวเองเหลือเกินที่หวั่นไหวกับคำพูดล้อเล่นที่อีอูยอนพูดออกมาอย่างสบายๆ เขาอยากตาย เขารู้สึกทั้งอับอายและขายขี้หน้า
“…ขอตัวนะครับ”
คราวนี้อีอูยอนจับแขนของอินซอบที่กำลังจะลุกขึ้นไว้ อินซอบเกร็งแขนเพื่อที่จะสะบัดออก ปลายนิ้วของเขากระแทกโซฟาก่อนที่เขาร้องออกมาโดยไร้เสียงพร้อมกับคู้ตัวลงไป
“…!”
“ขอโทษครับคุณอินซอบ”
อีอูยอนรีบจับให้เขาลุกขึ้นพร้อมกับสังเกตใบหน้าของอีกฝ่าย
“มือกระแทกเหรอครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“ผมจะกลับบ้านครับ”
น้ำตาของเขาไหลไม่หยุด เขาเละเทะมาก ตอนนี้ไม่รู้แล้วว่าเขาอายเพราะตัวเองร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว หรืออายที่ตัวเองหลงกลให้กับคำพูดเล่นนั้นจนยื่นหน้าเข้าไปหาในขณะที่ตัวสั่นกันแน่
ชเวอินซอบแค่อยากกลับบ้าน เขาทั้งเจ็บนิ้วที่หัก รู้สึกคลื่นไส้ และหน้าก็แดงด้วย…เขาเกลียดตัวเอง
เขาเบื่อความโง่ของตัวเองที่ต่อให้ผ่านไปอีกกี่ปี ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่โดยไม่สามารถเรียนรู้อะไรเลย เขาอยากหยุด ขืนอยู่ข้างๆ อีอูยอนแบบนี้ต่อไป เขาอาจจะพบจุดจบแบบไหนก็ได้
อย่าว่าแต่ข้อเสียของอีอูย
