สวยกว่าตอนยิ้มอยู่ด้วย
แต่ภาพของชเวอินซอบที่เม้มปากและร้องไห้โดยไม่มีเสียงนั้นสวยกว่าพวกหล่อนอย่างเห็นได้ชัด แม้อีกฝ่ายจะมีหน้าตาธรรมดาที่ออกจะหวานอยู่เล็กน้อยในเวลาปกติ แต่พอเห็นภาพที่อีกฝ่ายกำลังร้องไห้แล้ว อินซอบกลับดูสวยจนน่าประหลาดใจ
มีคนที่ร้องไห้ด้วยสีหน้าแบบนี้ด้วยเหรอ
อีอูยอนใช้มือเชยคางอินซอบขึ้นมา เขาค่อยๆ พิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายพลางคิดแบบนั้น
บอกตามตรงว่าการที่จะให้เขามองใบหน้าที่ร้องไห้แบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็ไม่ได้แย่อะไร ยิ่งมองก็ยิ่งน่าสงสาร เขาเป็นคนที่ยอมนิ้วหักเพื่อช่วยเราวันนี้เลยนะ พอเท่านี้แล้วกัน
“ผมเชื่อแล้วครับว่าคำพูดที่คุณอินซอบพูดนั้นจริงใจ เพราะฉะนั้นอย่าร้องไห้เลยนะครับ”
อีอูยอนดึงไหล่อินซอบเข้ามากอด ชเวอินซอบผงะไปด้านหลังด้วยความตกใจ แต่อีกคนกลับเพิ่มแรงที่มือซึ่งจับอยู่ที่ไหล่ จากนั้นก็เอาหัวมาซบไหล่อินซอบ และใช้มืออีกข้างตบหลังเขาเบาๆ
“อย่าร้องไห้นะครับ นะ ผมรู้สึกผิดจริงๆ ครับ”
“…”
“ผมไม่ดีเองครับคุณอินซอบ”
น้ำเสียงอ่อนโยนที่ดังอยู่บริเวณไหล่เคลื่อนลงมาตามแนวกระดูกสันหลังและทิ้งความรู้สึกนั้นไว้ช่างฟังดูไม่สมจริง อินซอบจึงร้องไห้
