ขุมและนุ่มลึก
“ทำไมถึงช่วยชีวิตผมไว้ครับ”
“ครับ?”
“ทำไมถึงช่วยชีวิตผมไว้ตั้งสอง ไม่สิ ถ้ารวมตอนที่ผมจำไม่ได้ด้วยก็สามครั้งใช่ไหมครับ ทำไมถึงช่วยชีวิตผมตั้งสามครั้งล่ะครับ คุณมีเหตุผลอะไรหรือเปล่า”
“เรื่องนั้น…”
“อย่าตอบด้วยคำตอบเดิมๆ อย่างเพราะเป็นมนุษย์ หรือเพราะเป็นผู้จัดการส่วนตัวนะครับ”
ชเวอินซอบรู้สึกลำบากใจ
แม้เขาจะคิดไว้อยู่แล้วว่าอีอูยอนจะถามคำถามจี้จุดอ่อน แต่เขาไม่นึกไม่ฝันว่าอีกฝ่ายจะถามคำถามด้วยวิธีแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นภายในหัวของอินซอบก็กลายเป็นกระดาษเปล่าสีขาวทันทีที่คำตอบที่พอจะเป็นไปได้ที่สุดที่เขาจะสามารรถตอบได้ถูกอีกฝ่ายดักเอาไว้
“มันเป็นหน้าหนาวนะครับ แล้วการกระโดดลงไปในทะเลสาบโดยไม่เตรียมอะไรเลยก็คือการฆ่าตัวตายชัดๆ เรื่องนั้นจะยอมรับว่าเป็นการตอบแทนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำก็ได้ครับ แต่มันก็มากเกินไปที่จะเป็นการตอบแทนใช่ไหมล่ะครับ”
อีอูยอนงอนิ้วหนึ่งนิ้วให้ดูก่อนจะพูดต่อ
“แม้เรื่องผายปอดจะน่าสะอิดสะเอียด แต่เดี๋ยวผมไปกลั้วปากเอาก็ได้ครับ และต่อให้ผมได้ฟังความจริง ผมก็ยังคิดว่า ‘อย่างงั้นเหรอ’ อยู่ดี เพราะมันไม่ได้อยู่ในความทรงจำของผม”
นิ้วที่สวยและเรีย
