“พวกเราจะลงตรงนี้ครับ”
อีอูยอนจับไหล่ของอินซอบไว้ในขณะที่พูดอย่างนั้น แม้อินซอบจะพยายามแสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมาว่า ‘ผมจะกลับบ้านครับ’ ตลอดระยะเวลาที่นั่งมาในรถ แต่อีอูยอนกลับบอกว่าไม่สามารถปล่อยให้คนป่วยอยู่ตามลำพังได้ และบอกว่าเขามีเรื่องที่จะถามด้วยพร้อมกับส่ายหน้าอย่างดื้อดึง
“ผมจะกลับบ้านของตะ…”
แม้จะเห็นว่าอีอูยอนลงไปแล้ว แต่อินซอบก็ยังกำเข็มขัดนิรภัยเอาไว้และพูดพลางกะพริบ แต่อีอูยอนกลับจับอินซอบและลากเขาลงมาจากรถโดยไม่รอให้พูดจบ
“หัวหน้าทีมครับช่วยเลื่อนตารางงานวันพรุ่งนี้ของผมออกไปให้หมดเลยนะครับ”
“ว่าไงนะ ตารางงานวันพรุ่งนี้ทั้งหมดเลยเหรอ”
หัวหน้าทีมชาถามกลับด้วยสีหน้าที่บอกว่า ‘นั่นมันคำพูดไร้สาระอะไรอีก’
“ผมตกม้านะครับ ถ้าเป็นเรื่องนั้นทุกคนก็น่าจะเข้าใจนะครับ”
“นี่ นี่ อีอูยอน นั่นมันหมายความว่า…! เฮ้ย!”
อีอูยอนปิดประตูรถไปก่อนที่หัวหน้าทีมชาจะเริ่มบ่น
“พวกเราไปกันเถอะครับ”
อินซอบที่ยังคงคิดว่าจะต้องหลุดออกไปให้ได้ถูกอีอูยอนจับไว้ และถูกอีกฝ่ายลากไปทั้งๆ แบบนั้น แม้กระทั่งตอนอยู่ในลิฟต์อินซอบก็ยังคงบอกว่าอยากจะกลับไปที่บ้านด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่อีอู
