วยาวของเขาถูกงอลงไปเป็นครั้งที่สอง
“แต่ผมไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดวันนี้จริงๆ ครับ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้ผมสับสนกับความจริงของเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นตรงหน้ามากเลยครับ ดังนั้นผมจึงอยากที่จะได้ยินความจริงให้ได้ ว่าทำไมคุณถึงทำตัวเหมือนคนร้อนรุ่มใจ เพราะไม่สามารถช่วยชีวิตผมจากอันตรายได้ขนาดนั้นด้วยล่ะครับ อ๋อ ใช่แล้ว เรามาเอาคำตอบที่บอกว่าเพราะเป็นแฟนคลับของผมออกไปด้วยเถอะครับ”
“…!”
ทันทีที่คำแก้ตัวที่เตรียมไว้เป็นอย่างสุดท้ายถูกขโมยไป ภายในหัวของอินซอบก็ว่างเปล่าขึ้นมาจริงๆ แล้วเราจะต้องตอบว่าอะไรดีล่ะ
“ค่อยๆ คิดนะครับ เพราะผมมีเวลาอีกเยอะ”
อีอูยอนเอนตัวพิงพนักโซฟาก่อนจะพูดอย่างสบายๆ แต่อีกฝ่ายกลับมองชเวอินซอบไม่วางตาด้วยสายตาที่ไม่ต่างไปจากก่อนหน้านี้ เขารู้สึกว่าสายตาที่ดื้อรั้นนั่นกำลังจ้องทะลุเข้ามาในหัวของตน ชเวอินซอบถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มใช้สมองที่หยุดทำงานไปแล้วแล้วคิดอย่างสุดชีวิต
“ผม…ทำแบบนั้น…ด้วยความรู้สึกที่แท้จริง…”
“โอเคครับ ความรู้สึกที่แท้จริงนะ”
อีอูยอนตัดสินใจจะกำหนดให้ทิศทางของอีกฝ่ายขึ้นอยู่กับว่าวันนี้ชเวอินซอบจะตอบคำถามตนแบบไหน วันนี้เขาไ
