ที่วิ่งเข้ามาช่วยตนเองทั้งๆ ที่ตัวสั่นเทา เขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกร้อนวูบวาบที่เกิดขึ้นในอก
ความรู้สึกที่เหมือนกับบริเวณหัวใจเจ็บแปลบและชาทำให้เขาอารมณ์ไม่ดี และรู้สึกแปลกๆ จนเขาไม่สบายใจอย่างมาก เขาไม่อยากถูกความรู้สึกแบบนั้นที่เขาไม่เคยรู้สึกเลยสักครั้งทำให้สับสนทั้งๆ ที่ยังไม่รู้เหตุผล
“ช่วยพูดมาหน่อยเถอะครับ”
อีอูยอนจ้องมองผู้จัดการส่วนตัวของตนที่กำลังขยับปากเหมือนนักเรียนที่โดนคุณครูต่อว่า
“ผม…ผมไม่อยากให้ใคร…”
อินซอบอยากมองไปที่อื่น แต่ปากกลับพูดคำที่อยู่ในหัวออกมาเรื่อยๆ ในขณะที่ยังไม่สามารถหันหน้าหนีไปได้เพราะสายตาของอีอูยอนจ้องมองตนอย่างไม่ยอมแพ้
“ผม ผม…ไม่อยากให้คนที่อยู่ข้างๆ ผมต้องมาตายหรือบาดเจ็บอีกครั้งครับ”
ดวงตาของอีอูยอนที่กำลังเท้าคางและมองมาทางนี้หรี่ลงเล็กน้อย อินซอบกลั้นหายใจก่อนจะพูดต่อ
“เพราะผมไม่อยากถูกคนที่อยู่ข้างๆ ทิ้งไว้แบบนั้นครับ”
“สุดท้ายคุณก็กำลังพูดถึงความสำคัญของชีวิตนี่ครับ”
อีอูยอนเดาะลิ้นเบาๆ ราวกับอ่อนใจ อินซอบตอบว่า ‘เปล่าครับ’ และส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น
“ผมไม่ได้พูดถึงความสำคัญของชีวิตคนหรือศักดิ์ศรีนะครับ…ผมแค่พูดถึงความปรารถนาของตัวเอง”
