แม้จะไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะเชื่อไหม แต่สิ่งที่เขากำลังพูดอยู่ตอนนี้คือความจริงใจทั้งหมด
“ตอนที่เพื่อนสนิทตาย…ผมไม่สามารถปกป้องเขาได้ครับ”
ความจริงที่หลุดออกมาแล้วครั้งหนึ่งเริ่มไหลออกมาเรื่อยๆ เหมือนน้ำที่ไหลออกมาจากกระเป๋าที่มีรู แม้เขาจะรู้ว่าไม่ต้องพูดคำพูดพวกนี้ก็ได้ แต่อินซอบกลับไม่สามารถห้ามไม่ให้ริมฝีปากขยับได้
“ดังนั้นผมจึงอยากปกป้องครับ ผมไม่อยากเผชิญหน้ากับความสูญเสียนั้นอีกแล้ว นี่เป็นเพียงความปรารถนาส่วนตัวของผมเอง ไม่ใช่ความรู้สึกที่ประเสริฐอย่างความรักระหว่างเพื่อนมนุษย์หรอกครับ”
“งั้นคุณจะบอกว่าไม่ว่าใครคุณก็จะช่วยเหรอครับ ถึงจะไม่ใช่ผมคุณก็ไม่สนใจเหรอ”
อินซอบไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่งบนริมฝีปากของอีอูยอนขณะที่ถามเช่นนั้น
“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ…ในระหว่างที่ผมทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวอยู่ข้างๆ คุณอูยอน ถ้ามีอะไรที่ผมสามารถทำได้ในระหว่างนั้น ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร…ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรผมก็จะทำให้ครับ นั่นเป็นความปรารถนาของผมทั้งหมด”
แม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองอ้วก ‘กองเพลิง’[1] ออกมาจากคอ มันคือจิตใจที่แท้จริงและความจริง แม้ว่าจะ
