ำก็ได้ครับ และคำตอบเกี่ยวกับคำถามของผมก็คือคุณน่าจะทำไปด้วยความรักต่อเพื่อนมนุษย์เฉยๆ”
อีอูยอนกำลังจะลุกขึ้น อินซอบบอกว่า ‘เปล่านะครับ’ และคว้าอีกฝ่ายไว้ เป็นความรู้สึกที่เขาดิ้นรนจนสุดชีวิต น่าแปลกที่เขารู้สึกถึงความรู้สึกยามคับขันที่บอกว่าห้ามโน้มน้าวอีอูยอนให้เชื่อเด็ดขาด
“ที่ผมพูดไปคือความจริงใจทั้งหมดนะครับ”
“อย่างนั้นเหรอครับ”
การยิ้มเยาะลางๆ ปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่งบนใบหน้าของอีอูยอน
“ผมทำได้ครับ”
อีอูยอนแอบก้มมองปลายนิ้วของอินซอบที่สั่นระริกในขณะที่พูดแบบนั้น
“ทำได้เหรอครับ”
“ครับ”
“ไม่ต้องฝืนก็ได้นะครับ เพราะนี่ไม่ใช่สถานการณ์ฉุกเฉินก่อนผมจะตาย”
“เปล่าครับ ผม…”
“ก็ได้ครับ งั้นผมจะหลับตาให้นะครับ”
“…”
น้ำเสียงนั้นราวกับมอบความกรุณาที่ยิ่งใหญ่ให้เขา อินซอบปล่อยชายเสื้อของอีอูยอนที่ตนกำลังจับอยู่ลง ภายในปากของเขาแห้งผาก แม้เขาจะพยายามรวบรวมสติว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่สมองของเขากลับไม่ทำงาน เลือดของเขาถูกสูบฉีดออกจากหัวใจอย่างรวดเร็วถึงขนาดที่เขารู้สึกถึงชีพจรไปทั่วทั้งตัว แม้จะรู้ว่านี่เป็นการทดสอบเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของอีอูยอน แต่เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของเขาต้องเต้
