ยู่ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เขาก็ยังไม่สามารถทำได้
อีอูยอนยืนอยู่ข้างเตียงที่อินซอบนอนอยู่และพูดอย่างอ่อนโยน
“คุณอินซอบไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหนนอกจากนิ้วใช่ไหมครับ”
“ผมไม่เป็นไรคะ…ครับ”
อีกฝ่ายดูน่าสงสารเพราะตัวสั่นงกๆ อยู่ใต้ผ้าห่ม อีอูยอนใช้มือจับผ้าห่มและเปิดมันออก
“ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอครับ”
ทันทีที่เครื่องป้องกันที่ทำด้วยผ้าห่มหายไป อินซอบก็ถลึงตาและทำหน้าตกใจ อีอูยอมเอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากของอินซอบ
“มีไข้นิดหน่อยนะครับ อยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกสองสามวันดีไหมครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็มีห้องพักฟื้นแล้วครับ”
“ไม่ครับ ไม่เป็นไรครับ ผมจะออกจากโรงพยาบาลครับ”
อินซอบมองน้ำเกลือที่เหลืออยู่ไม่มากเท่าไรอย่างวุ่นวายใจและกระสับกระส่าย ใจเขาอยากจะดึงสายน้ำเกลือและอะไรต่อมิอะไรออกแล้ววิ่งออกไปทั้งๆ แบบนี้เลย
“จ่ายเงินเสร็จแล้ว ถ้าน้ำเกลือหมดก็กลับได้แล้วล่ะ”
หัวหน้าทีมชาโบกใบเสร็จในขณะที่เดินเข้ามา สายตาของผู้ชายทั้งสี่คนจ้องไปที่ขวดน้ำเกลือกันเป็นตาเดียว อีอูยอนกอดอกและมองภาพที่น้ำเกลือค่อยๆ หยดลงมาอย่างพอใจในขณะที่รอ หัวหน้าทีมชาและกรรมการผู้จัดการคิมทำหน้าเสียใจ และอินซอบก็ขบริมฝีปากด้วย
