เลย
“กลิ้งตกลงมาจากเตียงเหรอครับ”
“…ครับ”
แม้จะตอบไปแล้ว แต่อินซอบก็ยังคงขยับลูกตาที่กลมโตนั่นไปมาอย่างทำตัวไม่ถูก
“ตรงที่บาดเจ็บไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมครับ ผมเป็นห่วงมากเลย”
อีอูยอนพยุงตัวของอีกฝ่ายขึ้นและช่วยให้นอนลงบนเตียงก่อนจะเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน ท่าทีของเขาเปลี่ยนแปลงไปจนยากที่จะเชื่อว่าเป็นคนคนเดียวกับผู้ชายที่พูดว่าจะฝังพวกชนชาติโชซอนพวกนั้น หรือประเทศเกาหลีเป็นประเทศที่มีทิวทัศน์งดงามเพราะมีภูเขาเยอะเมื่อสักครู่นี้
“มะ ไม่เป็นไรแล้วครับ”
อินซอบที่นอนอยู่บนเตียงเอาผ้าห่มมาห่มตัวอย่างเชื่องช้า อีอูยอนมองอีกฝ่ายที่แม้แต่มือที่กำลังจับปลายผ้าห่มอยู่ก็แดงไปด้วยพลางกลั้นหัวเราะ
“หมอบอกว่าคุณไม่เป็นอะไรนอกจากนิ้วหักครับ คุณนอนที่โรงพยาบาลสักคืนแล้วค่อยออกจากโรงพยาบาลก็ได้ถ้าคุณต้องการ”
อินซอบที่ซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มตอบว่า ‘ผมจะออกจากโรงพยาบาลครับ’ ด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเบา
“ค่อยไปตอนน้ำเกลือหมดก็ได้ครับ รบกวนคุณหัวหน้าทีมช่วยไปจ่ายเงินค่ารักษาให้ทีนะครับ”
หัวหน้าทีมชาเหลือบมองอินซอบครั้งหนึ่งก่อนจะลุกขึ้น แม้แต่จะถามอินซอบที่ไม่รู้ทำไมถึงต้องมาได้สติตอนที่พวกเขากำลังคุยเรื่องนั้นกันอ
