ผลอพูดออกมาเสียได้
“เขาช่วยชีวิตผมยังไงเหรอครับ”
อีอูยอนมองตรงไปที่กรรมการผู้จัดการคิมพลางเอ่ยถาม กรรมการผู้จัดการคิมเกาหัวและพูดว่า ‘ช่างแม่ง’ ก่อนจะตอบ
“ที่นายรอดมาได้ก็เพราะตอนนั้นหลังจากดึงนายขึ้นมาจากน้ำแล้ว เด็กนั่นก็ช่วยผายปอดให้นายไงล่ะ หัวใจนายหยุดเต้นไปพักหนึ่งเลย คนในหน่วยกู้ภัยบอกว่าถ้าอินซอบไม่ปฐมพยาบาลให้ก่อนอย่างถูกต้อง ต่อให้จะดึงนายขึ้นมาจากน้ำแล้ว นายอาจจะตายก็ได้”
“แบบเม้าธ์ทูเม้าธ์น่ะเหรอครับ”
“ถ้าทำที่จมูกจะเรียกว่าผายปอดระ…”
เขาได้ยินเสียงดังตึงตังจากเตียงข้างๆ และเสียงอะไรบางอย่างล้มก่อนที่กรรมการผู้จัดการคิมจะพูดจบ ทันทีที่ทั้งสามคนเบนสายตาไปทางด้านข้าง พวกเขาก็เห็นว่ามีอะไรบางอย่างกำลังขยับอย่างเชื่องช้าอยู่ใต้ม่าน
อีอูยอนแกล้งทำเป็นตกใจและเปิดม่านออกทั้งหมดพลางส่งเสียงดัง
“คุณอินซอบตื่นแล้วเหรอครับ”
“…อ๊ะ!”
ชเวอินซอบที่นอนหมอบคว่ำอยู่บนพื้นรีบเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะได้ยินบทสนทนาที่พวกเขาคุยกันหมดแล้วจากสภาพของอีกฝ่ายที่ตัวเห่อแดงตั้งแต่ต้นคอไปจนถึงใบหู อีอูยอนลงไปยืนบนพื้นและช่วยพยุงอินซอบขึ้นมาด้วยสีหน้าที่จงใจทำเป็นไม่รู้อะไร
