่กับตัวไหม หา?! ”
อีอูยอนลุกขึ้นพลางเอ่ยตอบ
“กรรมการผู้จัดการคิดว่าผมยังมีสติอยู่กับตัวอีกเหรอครับ”
“…”
“ล้อเล่นน่ะครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมมองดวงตาของอีอูยอนที่ยิ้มอย่างนุ่มนวลพลางคิดว่า ถ้าตอนนั้นฉันไม่ได้เห็นฉากนั้นก็คงหนีไม่พ้นโดนไอ้หมอนี่หลอกมาจนถึงตอนนี้แน่ๆ กรรมการผู้จัดการคิมรู้สึกถึงน้ำหนักอันหนักอึ้งของความจริง และส่ายหัวที่รู้สึกปวดตุบๆ ไปมา
พวกเขาได้รับความเห็นว่าโชคดีที่ไหล่ของอีอูยอนแค่เอ็นอักเสบนิดหน่อย หากได้หยุดพักสักระยะก็จะดีขึ้นเอง แต่ปัญหาก็คืออีอูยอนไม่สามารถหยุดพักได้
“จะทำยังไงดีล่ะ”
ชเวอินซอบกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง และอีอูยอนก็นั่งอย่างหมิ่นเหม่บนเตียงข้างๆ หัวหน้าทีมชาและกรรมการผู้จัดการคิมยังคงอยู่ในห้องฉุกเฉินโดยอ้างว่าพวกเขาเป็นผู้ดูแลของทั้งสองคนนั้น
“หมายความว่ายังไงครับที่ว่าจะทำยังไงดีน่ะ”
“หมายถึงการถ่ายละครน่ะสิ ดูเหมือนจะต้องแก้ตารางงานไปสักพักหนึ่งนะ”
“ต่อให้ถ่ายโต้รุ่งก็ยังไม่พอหรอกครับ”
“…ถ้าผมติดแผ่นแปะบรรเทาอากาศปวดกับคอยประคบไว้มันก็หายแล้วนะครับ”
“แต่ถึงยังไงนายก็เอ็นอักเสบนะ…”
“ผมจะไม่ทำอะไรเกินตัวหรอกครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมพยักห
