น้าโดยไม่พูดอะไรให้กับคำตอบที่เฉียบขาดของอีอูยอน ตอนนั้นเองเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อีอูยอนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วกดรับทันทีที่เห็นชื่อของผู้โทร
เมื่อเห็นเขาทำแบบนั้น พยาบาลที่อยู่แถวๆ นั้นก็ขอร้องด้วยน้ำเสียงสุภาพให้เขาออกไปด้านนอก เพราะห้ามคุยโทรศัพท์ภายในห้องฉุกเฉิน
“ขอโทษครับ ผมขอคุยโทรศัพท์สักครู่นะครับ เพราะนี่เป็นเรื่องด่วน”
“เราห้ามใช้โทรศัพท์ในห้องฉุกเฉินค่ะ เพราะสัญญาณโทรศัพท์อาจทำให้เครื่องมือทำงานผิดปกติได้ เพราะฉะนั้น…”
อีอูยอนร้องอ๋อ และเอามือข้างหนึ่งกุมไหล่เอาไว้พลางแสร้งพิงเตียง พยาบาลเอื้อมมือมาช่วยประคองเขาโดยไม่รู้ตัว เพราะสีหน้าของเขาดูเสียใจและน่าสงสารมาก
“เป็นอะไรไหมคะ”
“ขอโทษด้วยนะครับ ไหล่ผมเจ็บน่ะ ผมฉีดยาแก้ปวดไปแล้ว แต่เหมือนยาจะยังไม่ออกฤทธิ์น่ะครับ เดี๋ยวผมขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะครับ”
ทันทีที่อีอูยอนพึมพำอย่างนั้นด้วยสีหน้าหงอยๆ พยาบาลที่กอดชาร์ตผู้ป่วยอยู่ก็ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะเริ่มกางม่านที่ติดอยู่เหนือเตียง หลังจากที่สร้างพื้นที่ส่วนตัวโดยใช้ม่านบังจนครบสี่ด้านแล้ว พยาบาลก็ทำตายิ้มพร้อมกับบอกว่า ‘ต้องรีบคุยให้เสร็จ
