นะคะ’ ก่อนจะจากไป
กรรมการผู้จัดการคิมกับหัวหน้าทีมชามองภาพของอีอูยอนที่ยิ้มละมุนและเอาโทรศัพท์มือถือมาแนบที่หู พวกเขาเดาะลิ้นด้วยสีหน้าเหมือนกับเห็นอะไรที่ไม่ควรจะเห็น
“ขอโทษทีนะครับพอดีผมอยู่ที่โรงพยาบาล ครับ รู้แล้วเหรอครับ”
อีอูยอนที่กำลังถือโทรศัพท์มือถืออยู่ตอบเสียงเบาว่า ‘ครับ ครับ’ แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนมือที่ถือโทรศัพท์อยู่และทำหน้านิ่วคิ้มขมวดอย่างน่ากลัวทันที เพราะไม่ถูกใจกับอะไรบางอย่าง
“นั่นไม่ใช่เรื่องของผมนะครับ ครับ ช่วยจับให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ด้วยนะครับ ครับ ทราบแล้วครับ ขอบคุณครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมเอ่ยถามทันทีที่อีอูยอนยิ้มและวางสายไป
“ใครเหรอ”
“คนรู้จักของคนที่เคยรู้จักสมัยอยู่ที่อเมริกาน่ะครับ ผมมีเรื่องรบกวนเขานิดหน่อย แต่ก็จัดการเกือบจะเรียบร้อยแล้วครับ”
“รบกวนเรื่องอะไรเหรอ แล้วจะจับอะไร”
อีอูยอนถูกทำให้นอนลงพลางตอบอย่างไม่สำคัญอะไร
“ก็ไอ้พวกชนชาติโชซอนที่พยายามจะทำให้ผมจมน้ำตายไงครับ”
“ว่าไงนะ นายตามหาคนพวกนั้นเหรอ”
อีอูยอนเอานิ้วมาแตะที่ปากพร้อมกับทำเสียงจุ๊ๆ และแสร้งทำเป็นสั่งให้อีกฝ่ายพูดเบาๆ กรรมการผู้จัดการคิมลดเสียงลงพลางถามต่ออีกครั้งด้วยสีหน้า