ไม่พอใจ
“นายหาคนพวกนั้นเจอได้ยังไง ตำรวจยังหาไม่เจอเลยนี่”
“เพราะเป็นตำรวจเลยหาไม่เจอไงครับ ถ้าผมตัดสินใจแล้วก็หาเจอหมดนั่นแหละ เพราะตราบใดที่คนยังมีชีวิตอยู่ก็มักจะเหลือร่องรอยอยู่เรื่อยๆ แหละครับ”
“แล้วนายได้รายงานตำรวจหรือยัง”
“ทำไมต้องรายงานด้วยครับ”
อีอูยอนทำตาโตพร้อมกับทำสีหน้าเหมือนจะถามว่าคุณพูดอะไรของคุณ
“นายก็จะต้องรายงานตำรวจสิ ไม่งั้นนายพยายามจะทำอะไรล่ะ”
“ก็จะฝังมันลงดินน่ะสิครับ”
“…”
“…”
“ที่เกาหลีมีภูเขาเยอะจะตาย ถ้าดูจากตอนที่ผมไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัด ทุกที่ที่สายตาของผมมองเห็นก็เป็นภูเขาทั้งนั้น ดูเหมือนประเทศเกาหลีจะถูกเรียกว่าประเทศที่มีทิวทัศงดงามเพราะมีภูเขาเยอะนะครับ”
“…อีอูยอน นายก็รู้ใช่ไหมว่าการฝังคนที่เนินเขาเตี้ยๆ เป็นความผิด”
“รู้สิครับ”
“…”
“…”
กรรมการผู้จัดการคิมใช้ลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากพร้อมกับเปิดปากพูดอย่างยากลำบากอีกครั้งหลังจากปล่อยให้ความเงียบแปลกๆ โรยตัวลงมา
“งั้นนายจะบอกว่านายเจอพวกชนชาติโชซอนพวกนั้นแล้ว และจะฝังพวกเขาที่เนินเขาเหรอ นายกำลังพูดอย่างนั้นใช่ไหม”
อีอูยอนตอบว่า ‘ครับ’ และยิ้มอย่างสดใสเหมือนเด็กเล็กๆ โชคดีจังที่ที่นี่เป็นห้องฉุกเฉิ
