น ต่อให้เราล้มลงไปเต็มแรงก็น่าจะไม่ตาย กรรมการผู้จัดการคิมคิดและจับหลังคอเอาไว้
“นี่อีอูยอน นายฝังคนลงดินไม่ได้นะ”
หัวหน้าทีมชาที่ทนดูไม่ได้ช่วยพูดเสริม อีอูยอนพูดต่ออีกสองสามคำเพราะเขาคิดว่าที่ตอบไปว่ารู้แล้วคงยังไม่พอ
“การโยนคนลงไปในทะเลสาบหลังจากที่ฟาดเขาทางด้านหลังก็เป็นเรื่องที่ห้ามทำเหมือนกันนี่ครับ มันผิดกฎหมายนะ”
สีหน้าของคนทั้งสองคนที่ได้ยินคำพูดนั้นซีดลงเรื่อยๆ อีอูยอนนอนตะแคงพลางเอ่ยถามอย่างไม่สะทกสะท้าน
“อย่าบอกนะครับว่าพวกคุณเชื่อจริงๆ ว่าผมจะฝังคนที่เนินเขา”
สิ้นคำถามนั้น คนทั้งคู่กลับไม่สามารถตอบว่าไม่ออกไปได้ในทันที ไม่ว่าอีอูยอนจะยิ้มด้วยหน้าตาที่มีเมตตาขนาดไหน แต่มันกลับดูน่ารังเกียจมากอยู่ดีสำหรับคนทั้งคู่ที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย
“ผมก็ต้องพูดเล่นอยู่แล้วสิครับ พูดเล่นน่ะครับ”
แม้อีอูยอนจะพูดอย่างขี้เล่น แต่ทั้งสองคนที่เห็นภาพที่อีกฝ่ายกำลังถือขวดเหล้าเปื้อนเลือดกับตาในร้านเหล้ากลับไม่ใจกว้างพอที่จะยอมรับว่าคำพูดนั้นคือคำพูดเล่นได้
“ว่าแต่ถ้าเจอคนพวกนั้นแล้วนายจะไม่แจ้งตำรวจจริงๆ เหรอ แจ้งตำรวจไปน่าจะดีกว่านะ อย่าทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่เลย”
“
