ขยับได้อย่างที่ตั้งใจ เพราะไหล่ของเขากระแทกลงมาก่อน และคงหลุดในตอนที่ตกจากหลังม้า
ตอนนั้นเองอีอูยอนก็เห็นใบหน้าซีดเผือดของชเวอินซอบที่วิ่งมาทางตนเอง อีอูยอนมองชเวอินซอบที่หวาดกลัวเหมือนจะเอื้อมมือไปที่โกลนที่ติดอยู่กับม้าที่กำลังดีดตัวพร้อมกับคิด
จะช่วยชีวิตฉันในขณะที่ตัวสั่นเทาขนาดนี้เหมือนกับก่อนหน้านี้เหรอ ด้วยใบหน้าที่หวาดกลัวขนาดนั้นเนี่ยนะ คิดจะช่วยฉันด้วยสภาพที่น่าสงสารและน่าสมเพชสุดนั่นน่ะเหรอ
‘ไป!’
อีอูยอนตะโกนออกไปอย่างนั้น แต่อินซอบกลับใช้มือที่สั่นเทาจับโกลนไว้และดึงเท้าของอีอูยอนออกมาได้ในท้ายที่สุด แต่ม้าที่หวาดกลัวและตื่นตกใจเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับตั้งแต่ตอนที่อินซอบเดินเข้ามาก็สะบัดขาหน้าไปทางอีอูยอนและพุ่งตัวไปข้างหน้า อีอูยอนหลับตาและก้มหน้าลง แต่สิ่งที่ตะครุบเขาไว้กลับไม่ใช่ขาหน้าของม้า แต่เป็นร่างกายผอมแห้งของชเวอินซอบ เขารู้สึกถึงน้ำหนักที่หนักพร้อมกับเสียงดัง ปัก ที่ดังอย่างต่อเนื่อง เขาได้ยินเสียงร้องของอินซอบ และอีอูยอนก็กลิ้งตัวไปด้านข้างได้อย่างหวุดหวิดในขณะที่เอื้อมมือออกไปดึงตัวของอีกฝ่ายเข้ามากอด
คนเลี้ยงม้าที่ได้ยินข่าวก็วิ่งมาหาเพื่อทำ
