ให้เหตุการณ์สงบลง แต่ม้ากลับไม่สามารถสงบอารมณ์ลงได้และดีดตัวอยู่อีกพักหนึ่งอย่างน่าประหลาด อีอูยอนมองสตาฟสองสามคนวิ่งเข้ามาและลากม้าออกไปได้อย่างยากลำบาก หลังจากนั้นเขาก็หันมาดูชเวอินซอบที่อยู่ใต้ร่างของตน
“เป็นอะไรไหมครับ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
อินซอบที่หวาดกลัวตัวสั่นทึมในขณะที่หมอบตัวไว้ และไม่สามารถตอบอะไรออกมาได้ อีกฝ่ายมีสภาพที่น่าสงสารและน่าเวทนามากเสียจนยากที่จะทนดู อีอูยอนระงับความโกรธที่อยากจะถามว่า ‘ถ้าจะเป็นแบบนี้แล้วจะเข้ามาสอดทำไม’ เอาไว้พร้อมกับดึงไหล่ของอินซอบเข้ามากอด ทันทีที่เขากอดอีกฝ่ายเอาไว้และพยายามจะลุกขึ้น อินซอบก็กรีดร้องพร้อมกับมีน้ำตาไหลลงมา ทันใดนั้นไฟก็ลุกโชนขึ้นในหัวของอีอูยอนที่เห็นว่านิ้วมือสองนิ้วของอินซอบบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างประหลาดๆ
อีอูยอนตะโกนบอกให้สตาฟเตรียมรถและหาโรงพยาบาลใกล้ๆ แม้เขาจะคิดว่านี่เป็นปฏิกิริยาที่ไม่เป็นตัวเองเลย แต่ตอนนั้นเขาไม่สามารถข่มความโกรธเอาไว้ได้ ไม่สิ เขาไม่แม้แต่จะคิดแบบนั้นด้วยซ้ำ เขาคิดแค่ว่าต้องย้ายชเวอินซอบที่กำลังร้องไห้และตัวสั่นระริกอยู่ในอ้อมกอดของเขาไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด
‘ไม่เป็นไรนะครับ คุณไม่
