้า”
“อื้อ บ๊ายบาย”
พวกเขามีความสัมพันธ์ที่สามารถเจอกันได้ทุกเมื่อ แม้จะแยกย้ายกันโดยไม่นัดว่าจะเจอกันเมื่อไร ปีเตอร์ใส่เงินไว้ในกระเป๋ากางเกงและเริ่มเดินไปทางซูเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่แถวบ้าน เนื่องจากอากาศที่อบอ้าวทำให้พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเหงื่อของเขาก็ไหลเป็นสาย เขาคิดว่าเก่งพอที่จะไปคนเดียวได้ ถ้าพาเจนนี่มาด้วยในอากาศแบบนี้ก็น่าจะเป็นการกระทำที่ไม่ต่างอะไรจากการทรมานเธอ
พอเดินไปได้สักสองช่วงตึกปีเตอร์ก็เปลี่ยนใจ ต่อให้เขาจะชอบแยมส้มแค่ไหน แต่การออกมาในเวลานี้ก็เกินไป แต่ถึงอย่างนั้นถ้าเขาเดินไปอีกหน่อยก็จะถึงซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว เขาปลอบใจตัวเองว่าพอไปถึงซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว ตนก็จะได้ตากแอร์เย็นๆ ได้เต็มที่พร้อมกับพยายามก้าวเท้าเดิน
เขาไม่ชอบออกกำลังกาย หัวใจที่อ่อนแอตั้งแต่กำเนิดทำให้เขาไม่สามารถออกกำลังหนักๆ ได้ เขาจึงไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะพัฒนาความสนใจในเรื่องของการออกกำลังกาย และนิสัยเก็บตัวของเขาก็ทำหน้าที่ได้อย่างเต็มที่เสียจนเขาไม่ชอบแสดงท่าทางขยับตัวอย่างเงอะงะต่อหน้าคนอื่น
ไม่เพียงแต่คุณหมอเท่านั้นที่รู้ว่าจริงๆ แล้วเขาจำเป็นต้องออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ แต่ครอบครัวของเขาและตัวปีเตอร์เองก็รู้เร
