มแห้งและขาวจนมองเห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินนูนขึ้นมา เขารู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอจนไม่สามารถเทียบกับนักเรียนชายคนอื่นในชั้นเดียวกันได้
เขาอยากแข็งแรงขึ้น อยากวิ่งไปมาในสนามกีฬาให้เต็มที่ อยากไปเที่ยว และอยากไปทำธุระเล็กๆ น้อยๆ นี่ได้โดยไม่เป็นอะไร
ปีเตอร์วางถุงสีน้ำตาลลงข้างตัว และมองพวกเด็กผู้ชายที่กำลังเล่นบาสเกตบอลกันอยู่ในสนามอีกฟากหนึ่งของถนน พอมองพวกเขาที่เหงื่อไหลและขยับตัวภายใต้แสงแดดที่สาดส่องลงมา เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าสภาพของตนน่าสมเพชขึ้นไปอีก
พวกเขาวิ่งเก่งเหมือนกับสัตว์ป่าที่ถูกปล่อยไว้ในทุ่งหญ้าเลย ทำไมพวกเขาถึงยังขยับได้ทั้งๆ ที่หอบขนาดนั้นนะ
ปีเตอร์นั่งมองสนามบาสเกตบอลอย่างเลื่อนลอยอยู่ตรงม้านั่ง แต่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เขารู้สึกคุ้นหน้าท่ามกลางเด็กพวกนั้นก็เข้ามาในสายตา
“อ้าว…”
ปีเตอร์ลุกขึ้น เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าส้มลูกหนึ่งตกลงไปจากม้านั่ง
เป็นเด็กหนุ่มคนนั้นนั่นเอง วินาทีที่เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย คนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ก็ไกลออกไปราวกับเป็นฉากหลัง แม้จะไม่ใช่เพราะความสูงที่สูงกว่าคนรุ่นเดียวกันหนึ่งช่วงหัว แต่เด็กหนุ่มก็ดึงความสนใจจากตนได้ ฟิลลิปขยับราวกับโบยบินอยู่ท่ามกลางเด็กผ
