่ารักของวิลที่เขารู้สึกจากปลายเท้าของตนเอง จูบราตรีสวัสดิ์ของแม่ที่มอบให้พร้อมกับบอกให้เขานอนหลับฝันดี และเสียงพูดเจื้อยแจ้วของพวกน้องๆ เขาชอบสิ่งเหล่านั้นมาก และเขาก็คิดถึงสิ่งเหล่านั้นอย่างมากเหมือนกัน
“ฉันจะลองเลี้ยงม้าดีไหม”
อินซอบลองนึกภาพม้ายืนอยู่ตรงมุมดาดฟ้าและยิ้มอายๆ อยู่คนเดียว ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ดีทั้งนั้น ตอนนี้เขารู้สึกอยากจะพึ่งพิงอะไรก็ได้ที่สามารถลดความสิ้นหวังและความเหงาที่เขากำลังรู้สึกอยู่
“เจ้าม้า ฉันน่ะนะ ฮ่าๆๆๆ พูดได้ตลกน่าดูเลย ฮ่าๆๆๆ”
อินซอบพูดอย่างนั้นคนเดียวและหัวเราะอยู่สักพัก ม้าสีเทาเข้มน้ำลายไหลเหมือนกับฟังมุกตลกที่เงียบเหงาของเขารู้เรื่อง
“เจนนี่ความจริงแล้วฉันไม่ใช่คนดีหรอก ไม่สิ ฉันเป็นมนุษย์ที่เลวมากเลย”
เขาร่ำครวญออกมาเรื่อยๆ
“แต่ฉันน่ะชอบให้คนอื่นทำตัวอ่อนโยนกับฉันมากๆ เลย ฉันอยากเป็นเพื่อนกับคนใจดี แล้วกับอีอูยอนฉันก็อยาก…”
ท้ายประโยคของเขาเลือนราง อินซอบหันไปมองรอบๆ เขาตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครก่อนจะพูดต่อ
“ความจริงแล้วฉันอยากได้รับการยอมรับจากคนคนนั้นด้วย ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวที่ดีน่ะหลังจากที่ฉันจากไปแล้ว ในตอนที่คนคนนั้นนึกถึงฉันหลังจากที่
