ยเปลือยเปล่าของอีอูยอนอยู่ข้างล่างเตียง
สิ้นหวังแล้ว สิ้นหวังสุดๆ ไปเลย
เขาไม่อาจไม่ยอมรับได้เลยว่าเขาได้พลาดทิ้งร่องรอยอันคลุมเครือของผู้จัดการส่วนตัวไว้ในความทรงจำของอีอูยอนแล้ว
“ตอนนี้กี่โมงแล้วครับ”
อินซอบหันหน้ามองหานาฬิกาเพราะคำถามของอีอูยอน
“ยังไม่ตีสี่เลยครับ”
“งั้นนอนต่ออีกหน่อยก็ได้ครับ ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้ว”
เขาได้ยินเสียงอีอูยอนนอนลงบนเตียงอีกครั้ง อินซอบที่อยู่บนพื้นรู้สึกกระอักกระอ่วนและลูบผ้าห่มไปมา
“ไม่ขึ้นมาเหรอครับ”
“ครับ? ไม่ครับ ผมจะกลับไปนอนที่โซฟา…อัก!”
มือใหญ่ที่ยื่นออกมาในความมือคว้าแขนของอินซอบไว้ อินซอบเกลียดที่ตัวเองคิดว่ามือของอีอูยอนใหญ่มากในระหว่างที่หงายไปด้านหลัง
“นอนเถอะครับ อีกเดี๋ยวก็ต้องตื่นอยู่แล้ว”
“ไม่ครับ ผมจะกลับไปนอนที่โซฟา…”
อีอูยอนดึงผ้าห่มบนเตียงมาคลุมตัวอินซอบไว้ จากนั้นเขาก็ดึงปลายปลายทั้งสองด้านของผ้าห่มไว้และพลิกตัวไปอีกฝั่ง ชเวอินซอบถูกขังอยู่ในผ้าห่มโดยที่ไม่สามารถขยับตัวได้ เขาได้ยินเสียงหายใจเบาๆ ของอีอูยอนที่นอนอยู่ข้างๆ พร้อมกับรอให้เสียงนาฬิกาปลุกดังทั้งๆ ที่ยังลืมตาอยู่แบบนั้น
