”
อินซอบยื่นกล่องข้าวที่ยังพอมีเหลือให้เธอ
“จริงเหรอคะ ฉันกินได้จริงๆ เหรอคะ”
“ครับ มันมีเหลืออยู่สองสามกล่อง ดีเสียอีก เพราะปกติมันเหลือทิ้งอยู่แล้ว”
“งั้นฉันจะกินอย่างไม่เกรงใจแล้วนะคะ เพราะอาหารของรถข้าวน่ะน่าเบื่อนิดหน่อย”
เธอแสดงสีหน้ายินดีพร้อมกับรับข้าวกล่องไปถือไว้ อินซอบแยกตะเกียบไม้ออกจากกันและยื่นให้เธอ
“แต้งกิ้ว ว้าว น่าอร่อยจัง นี่มันข้าวฟรีเลยนะ ข้าวฟรี”
ทันทีที่เห็นว่าเธอชอบ อินซอบก็พลอยยิ้มไปด้วย เขาชอบมองท่าทางของใครก็ตามกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว เขาหยุดกินและเท้าคางมองอีอึนยองที่กำลังกินข้าวกล่องอยู่
“มีอะไรคะ เพิ่งเคยเห็นผู้หญิงอ้วนกินข้าวเป็นครั้งแรกเหรอ ฉันกินมูมมามไปเหรอ”
“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมมองเพราะผมรู้สึกดีที่ได้เห็นคุณกินอย่างเอร็ดอร่อยน่ะครับ”
“ล้อเล่นค่ะ แหะๆๆ ฉันกินเก่งใช่ไหมล่ะคะ แม่ฉันบอกว่าแค่มองฉันกินอย่างเดียวก็แน่นกระเพาะแล้ว”
“ผมชอบมองครับ”
ชเวอินซอบยิ้มพลางเอ่ยพูด
“ดูๆ ไปแล้วรสนิยมของคุณอินซอบเนี่ยพิเศษมากเลยนะคะ คราวก่อนก็มองฉันแล้วชมว่าสวยด้วย”
“ยังไงเหรอครับ ผมแค่รู้สึกดีเวลาที่เห็นคนกินข้าวเก
