่ง แล้วคุณอีอึนยองก็สวยจริงๆ”
อีอึนยองเหม่อมองชเวอินซอบ เธอไม่รู้สึกถึงความเสแสร้งหรือการโกหกบนใบหน้าของอินซอบที่พูดแบบนั้นเลยสักนิด
“ว้าว ยังมีผู้ชายแบบนี้เหลืออยู่ในประเทศเกาหลีจริงๆ สินะ”
เธอมองอินซอบพร้อมกับอุทานอย่างจริงใจ
“ผมทำไมเหรอครับ”
“เหมือนคุณเติบโตมาด้วยการได้รับความรักจากพ่อแม่มาเยอะจริงๆ น่ะค่ะ ใช่ไหมคะ”
“มันก็ใช่ครับ แต่ว่า…ผมแปลกเหรอครับ”
“ไม่นะคะ! แต่ก็แปลกจริงๆ แหละค่ะ ถ้าผู้ชายชาวเกาหลีคิดแบบนี้เหมือนกันหมดคงจะดีนะคะ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็น่าจะไม่ต้องลดความอ้วนก็ได้”
หญิงสาวกินข้าวกล่องพร้อมกับพูดเสียงอู้อี้
“รู้ไหมคะ ในประเทศของเราเนี่ย 70 เปอร์เซ็นต์ของผู้หญิงคิดว่าตัวเองอ้วน และ 70 เปอร์เซ็นต์ ของผู้ชายคิดว่าแค่นี้ก็พอแล้ว”
“ฮ่าๆๆ งั้นผมก็อยู่ใน 30 เปอร์เซ็นต์สินะครับ”
“ทำไมล่ะคะ หุ่นอย่างคุณอินซอบก็โอเคแล้วนะคะ”
“ผมน่ะเหรอครับ ไม่มีทางน่า”
เขามีร่างกายที่ผอมแห้ง กระบนใบหน้าที่ขาวซีด และดวงตาที่กลมโตเหมือนกับลูกสุนัขที่หวาดกลัว อินซอบคิดว่าไม่ว่าจะมองตรงไหนรูปลักษณ์ภายนอกของตนก็ไม่มีส่วนประกอบใดที่น่าจะมีเสน่ห์ดึงดูดพวกผู้หญิงได้เลย
“ไม่นะ ฉันพูดจริงนะคะ
