“อื้อ…”
เขาถอนหายใจอย่างรู้สึกดีกับสัมผัสของขนนุ่มๆ วิลจะกระโดดขึ้นเตียงของเขาและปลุกเขาแบบนี้ทุกเช้า อินซอบเอื้อมมือออกไปดึงไออุ่นนุ่มๆ มากอด กลิ่นน้ำยาอาบน้ำที่ทำให้รู้สึกดีจากวิล...น้ำยาอาบน้ำเหรอ
“…!”
ตอนที่ชเวอินซอบลืมตาขึ้นมา เขาสำรวจว่าอีกฝ่ายที่ตนดึงมากอดไม่ใช่วิลที่มีขนสีขาว แต่เป็นสีดำ และเขาก็ส่งเสียงร้องว่า ‘ว้ากกก’ ออกมา เขาคิดว่าตัวเองต้องหนีจึงตะเกียกตะกายจนกลิ้งตกเตียงไปทั้งอย่างนั้น ผ้าห่มที่ตกลงมาพร้อมกันปิดกั้นการมองเห็นของอินซอบไว้
อินซอบตะเกียกตะกายและใช้มือปัดผ้าห่มออกไปอย่างสุดชีวิต สิ่งที่โผล่มาในสายตาของเขาคือชายหนุ่มที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
“…ทำอะไรครับ”
อีกฝ่ายถามอย่างนั้นด้วยน้ำเสียงแห้งพร่า
อินซอบแยกไม่ออกแล้วว่าสถานการณ์ตรงหน้าเป็นฝันหรือเรื่องจริง เขาใช้มือควานหาแก้มของตัวเอง ความเจ็บแสบที่รู้สึกทันทีที่เขาฟาดมือลงไปทำให้เขารู้ว่าที่นี่ตอนนี้เป็นความจริง
ผู้ชายที่แม้แจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะเพิ่งตื่นนอนก็ยังดูดีนั้นกะพริบตาสองสามครั้งและถามเขาอีกครั้ง
“ทำอะไรแต่เช้าครับ ทำแบบนั้นเพื่อจะให้ผมหัวเราะเหรอ”
“เอ่อ…คือ…”
เขาคิดออก แต่คำพูดนั้นกลับไม่ย
