อมออกจากปาก
“เมื่อวานคุณหลับไปบนโซฟาน่ะครับ ทั้งที่เลือดกำเดายังไหลอยู่เลย”
“…”
แม้การเผลอหลับที่โซฟาจะเป็นเรื่องน่าอับอายอยู่แล้ว แต่ทันทีที่อีกฝ่ายเพิ่มเงื่อนไขที่ว่าเลือดกำเดายังไหลอยู่เข้าไปอีก อินซอบก็อยากจะสลายหายไปกลางอากาศเสียอย่างนั้น
เขาจำได้ว่าเขากำลังคิดว่าเขาเป็นทุกข์และเหงาจนเหมือนจะตาย แต่…นี่เราหลับไปทั้งๆ แบบนั้นเลยเหรอ ไม่ใช่คนแล้ว
“ตะ แต่ทำไมผมถึงมาอยู่บนเตียง…”
“ก็ไม่รู้สิครับ พอผมออกจากห้องน้ำมา คุณก็เข้ามาที่นี่แล้ว คุณน่าจะเดินเข้ามาเองนะครับ เพราะผมไม่ได้ย้ายคุณมาที่นี่”
อีอูยอนหาวยาวๆ ด้วยใบหน้าที่เพิ่งตื่นนอน ร่างกายเปลือยเปล่าของเขาปรากฏให้เห็นทุกครั้งที่ขยับตัว
ตอนนั้นเองเขาก็นึกถึงเสียงของกรรมการผู้จัดการคิมที่เคยด่าอีอูยอนว่าเป็นผู้ชายที่ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็จะไม่เว้นการออกกำลังกาย และยังเข้มงวดในการปรับเปลี่ยนเมนูอาหารให้เหมาะสมอีกด้วย
ถ้าไม่ใช่คนตาบอด ใครๆ ก็รู้ได้ในทันทีว่าอีอูยอนหุ่นดี นั่นเป็นความจริงที่อินซอบรับรู้อยู่แล้ว เขารู้ขนาดของทุกสัดส่วนบนร่างกายของอีอูยอน เพราะเขาจะต้องไปยืมชุดให้อีกฝ่าย
อินซอบรู้สึกเหมือนจะตาย
คราวที่แล้วเกือบเปลือย
