เขาไม่สามารถพูดคำต่อไปได้ ชเวอินซอบรีบใช้มือปิดจมูกและเอนหัวไปด้านหลัง อีอูยอนเอ่ยถาม
“เป็นอะไรไปครับ เลือดกำเดาไหลเหรอ”
“…ครับ”
“เอนหัวแบบนั้นไม่ได้นะครับ”
อีอูยอนเอาทิชชู่ซับใต้จมูกของอินซอบพลางเอ่ยพูด
“แบบนั้นเลือดจะไหลไปด้านหลังหมด ต้องก้มหัวไปด้านหน้าแบบนี้ครับ”
ชเวอินซอบก้มหัวไปด้านหน้าตามที่อีอูยอนสั่ง ทันใดนั้นเลือดสีแดงเข้มก็หยดลงบนทิชชู่
“ขอโทษครับ มันหยดลงบท…”
อินซอบชี้ไปที่เลือดที่หยดลงบนบท
“ถ้ามีเวลามาห่วงเรื่องแบบนั้น คุณควรจะดูแลร่างกายของตัวเองมากกว่านะครับ”
“ขอโทษครับ”
“ถ้าคุณพูดว่าขอโทษอีกครั้งเดียว ผมจะไม่ให้คุณเป็นหัวหน้าแฟนคลับแล้วนะครับ”
อีอูยอนเอ่ยคำขู่ที่ไม่จริงจังและเจือไปด้วยคำล้อเล่น เขาดึงทิชชู่มาช่วยเช็ดหน้าของอินซอบ
“ผม…”
“อยู่เฉยๆ ครับ เลือดยังไหลอยู่เลยนะ”
อินซอบรอให้เลือดกำเดาหยุดไหลเงียบๆ นี่เป็นเลือดกำเดาที่ไหลหลังจากที่ไม่ได้ไหลมานานแล้ว เมื่อก่อนเลือดกำเดาของเขาไหลอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเสมอ จนถึงขั้นมีตอนที่เขาตื่นนอนมาพบว่าหมอนของเขาชุ่มไปด้วยเลือดอยู่เหมือนกัน
“ยังไม่หยุดไหลเลยนะครับเนี่ย”
“ครับ…”
“ลองนอนลงสิครับ”
อีอูยอนดันไหล่ของ
