ลับในขณะที่ยังตัวสั่นอยู่บนโซฟาพลางคิด
นี่ฉันเก็บไอ้หมานั่นมาอีกแล้วเหรอ
ความรู้สึกซับซ้อนที่ไม่รู้ว่าคือความดีใจหรือเสียใจปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ค่อยยังชั่วที่ถึงแม้ไอ้หมาตัวนี้จะตัวสั่นระริกเพราะความกลัว แต่ก็ไม่ส่งเสียงร้องออกมา
เขาช่วยเช็ดน้ำตาที่ติดอยู่ที่ตาของอินซอบแทนที่จะปลุกอีกฝ่าย ทันทีที่เขาทำแบบนั้น ตัวของอินซอบก็งอเหมือนกุ้งพร้อมกับเอามือกอดไหล่ตัวเองเอาไว้
“…หนาว…”
อินซอบพึมพำเบาๆ พร้อมกับงอตัวในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น
อีอูยอนเอาผ้าห่มผืนหนึ่งออกมาจากห้องนอน และช่วยห่มมันลงบนตัวของอินซอบ นั่นคือความใจดีที่ดีที่สุดที่เขาจะมีให้ไอ้หมานี่ได้ในตอนนี้
