อีกต่อไปแล้ว
“ตอบมาตรงๆ ก็ได้ครับ”
แม้เวลาจะผ่านไปสักพักแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ไม่ตอบกลับมา
“คุณอินซอบ ยังคิดอยู่อีกเหรอครับ”
อีอูยอนก้มหน้าและพิจารณาใบหน้าของผู้จัดการส่วนตัว
ผ่านไปได้ไม่เท่าไรเขาก็แน่ใจว่าอินซอบที่เขาคิดว่ากำลังหลับตาอยู่นั้นได้หลับไปแล้ว
เขาอึ้งจนพูดไม่ออก
มนุษย์ที่เลือดกำเดาไหลเพราะความเครียดอยู่เมื่อสักครู่นี้หลับลงได้ในสถานการณ์แบบนี้หรือเนี่ย
“ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ ฮ่าๆ…อะไรกันวะ ในสถานการณ์เหี้ยๆ แบบนี้เนี่ยนะ”
เขาหัวเราะไม่หยุด เขาเพียงแต่รู้สึกว่าสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างที่เขาจินตนาการไม่ถึงนี้ช่างน่าเหลือเชื่อ
เขาลุกขึ้น กลืนเสียงแกล้งหัวเราะลงไปและมองหน้าของผู้จัดการส่วนตัวให้ชัดๆ อีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงชั่วเวลาหนึ่ง แต่เขาก็รู้สึกว่าตนเองที่กังวลโดยไม่มีเหตุผลนั้นเหมือนคนโง่
“ให้ตายสิ คุณชเวอินซอบ...!”
อีอูยอนเอื้อมไปเพื่อที่จะปลุกชเวอินซอบที่หลับอยู่พลางกลอกตา ชเวอินซอบกำลังร้องไห้ ขนตางอนยาวของอีกฝ่ายมีน้ำตาเกาะอยู่
นี่เป็นภาพที่น่าสงสารที่เรียกเอาความอยากรู้อย่างเห็นอันแสนป่าเถื่อนของเขาออกมา
อีอูยอนนึกถึงลูกสุนัขน่าสงสารที่ตนเก็บมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นในตอนเด็
