เลยสักคำนั้นเครียดจนเลือดกำเดาไหลทำให้เขาไม่สบายใจ
เขาอารมณ์ไม่ดี
“คุณชเวอินซอบครับ ถ้าคุณไม่ชอบขนาดนั้น คุณก็แค่เลิกแล้วก็เดินออกไปสิครับ”
“…”
อีอูยอนใช้มือกุมไหล่ผอมบางของอินซอบไว้เหมือนกับโอบกอด
เขาคิดว่าถ้าชเวอินซอบออกไป วันนี้เขาก็จะสั่งให้อีกฝ่ายลาออกไปตามนั้น เขาไม่อยากให้คนที่เกลียดตนถึงขนาดนี้อยู่ข้างตัว
แม้จะถูกใจที่ชเวอินซอบทำหน้าเป็นทุกข์หรือทำตัวมึนงงใส่ตน แต่เขาก็ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายทำหน้าเคร่งเครียดและเกลียดเขาจริงๆ
เขารู้ดีว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่สมเหตุสมผล แต่ก่อนอื่นเขาจำเป็นที่จะต้องทำแบบนี้
อีอูยอนตัดสินใจว่าจะลบมันไปก่อนที่ความคิดเกี่ยวกับอินซอบจะซับซ้อนขึ้นมากกว่านี้ แม้เขาจะรู้สึกเสียดายกาแฟหรืออาหารที่อีกฝ่ายเอามาให้ได้ตรงกับรสนิยมของตนทุกเช้า เพลงที่อีกฝ่ายเลือกได้สมบูรณ์แบบตรงกับอารมณ์ของเขาในวันนั้น รวมไปถึงฝีมือการทำงานที่ละเอียดรอบคอบที่ไม่เคยทำพลาดเลยสักครั้งก็ตาม
เหนือสิ่งอื่นใดก็คือเขาเสียดายที่จะไม่ได้เห็นดวงตากลมโตที่คอยแอบมองเขาอย่างระมัดระวัง แต่ก็เหมือนกับหวาดกลัวเขาไปด้วยอีกแล้ว แต่ถ้านายเกลียดฉันถึงขนาดนี้ ตอนนี้ฉันก็ไม่จำเป็นต้องทน
